Afgelopen weken zijn we weer in Kenya geweest. Tijdens één van onze visites aan de vrouwen kwamen we een onvoorstelbaar leed tegen waar we onze ogen niet voor willen en kunnen sluiten.
Deze extra nieuwsbrief is dan ook anders dan wat jullie van ons gewend zijn.

Op vrijdag 8 juli gingen we de vrouwen van de Ebenezer Group bezoeken. Eén van de vrouwen is Rose. Rose was al een poosje niet op de wekelijkse groepsmeetings geweest en wanneer de staf of groepsleden haar wilden bezoeken was ze er nooit.
Ons doel was om hoe dan ook Rose te vinden en uitzoeken wat er loos is. Bij haar huisje aangekomen vonden we haar (blinde) moeder zittend op een bed. Op het andere bed zat een dochter, apathisch voor zich uit te staren en daaromheen liepen vijf kleine kinderen. De twee bedden verdienen het woord bed niet, het waren vieze lappen schuimrubber met gaten. De grond/vloer bestond uit stoffige aarde en in de hoek smeulde een vuurtje, zodat iedereen in de rook zat. Iedereen zag er ontzettend vervuild uit, kleren kapot en smerig, de kindjes op blote voeten, het was vreselijk!

Na een poosje met de oma gesproken te hebben bleek dat Rose ‘s morgens vroeg weg ging om werk te zoeken en pas ‘s avonds weer thuis kwam, vaak zonder geld of eten. Het meisje op bed is 18 jaar en psychisch niet in orde. Ze werd al maandenlang dagelijks ‘rustig’ gehouden door een soort slaappillen….
We spraken af de volgende dag terug te komen en de oma zou tegen Rose zeggen dat ze thuis moest blijven. Toen we vertrokken liepen de kindjes achter ons aan, de jongste was ongeveer 8 maanden, dan eentje van 2 jaar. De oudste was ongeveer 9 jaar, zij droeg het jongste kind op haar rug.

We zijn op zoek gegaan naar iets van een winkel om een maaltijd voor dit gezin te kopen, zodat ze in ieder geval die dag een maaltijd zouden hebben. Het kind van 2 jaar heb ik de hele tijd gedragen. Ze was ziek, ze zat onder de snottebellen en had koorts. Na een uur heen en weer gelopen te hebben om eten te vinden, kwamen we terug bij het huisje en hebben de kinderen daar achtergelaten. Mijn T-shirt was werkelijk zwart! Ik stonk aan alle kanten, zo vervuild was dit kind.

De volgende dag hebben we Rose opnieuw bezocht en gelukkig was ze thuis. Haar  verhaal was werkelijk ongelofelijk, maar waar! Rose heeft elf monden te voeden. Zelf heeft ze vier kinderen en een kleinkind van haar oudste dochter (die geen man heeft en ook dagelijks op zoek is naar werk of eten), een zoon die op de middelbare school zit, de achttienjarige dochter Amina en nog een meisje van een jaar of 9. Naast de zorg voor alle kinderen draagt Rose ook de zorg voor haar oude blinde moeder die de hele dag op bed zit en zorgt ze voor de drie weeskinderen van haar overleden zuster. De oudste van die drie weeskinderen heeft ook een kind, het vervuilde meisje van 2.

Amina was tot haar 13e een normaal functionerend kind, maar ze werd ziek. Men dacht malaria, maar opeens gebeurde er iets met haar. Amina werd agressief, was niet toegankelijk, sloeg en gooide met spullen naar mensen. De artsen in het gratis cq. goedkope Gouvernmental ziekenhuis hebben haar allerlei medicijnen gegeven, maar steeds zonder resultaat. Amina bleef agressief en niet ‘handelbaar’. Omdat ze de laatste tijd een gevaar werd voor de kinderen is besloten haar dagelijks een soort slaapmiddel te geven. Door deze medicijnen zit Amina nu al ruim een half jaar op dat vieze bed. Ze weigert zich te wassen of te laten wassen, wil geen schone kleren aan, etc.

Wij zijn hier heel erg van geschrokken. Het zien van een meisje van 18, zittend in haar eigen vuil, niet reagerend op de omgeving, omringd door vliegen, al die kindertjes eromheen, de blinde oma en Rose de hele dag weg… We hebben besloten daar iets aan te doen. Dit is niet meer menselijk!

We hebben al onze bronnen in Mtwapa aangeboord en uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat we de maandag erop met Rose en Amina naar Mombasa zijn gegaan. Naar een Hospital waar een arts ons gratis wilde helpen. Daar aangekomen is Amina getest op van alles en nog wat. Gelukkig heeft ze geen Aids, geen andere geslachtsziekte, geen malaria op dit moment, bloedwaarde en suiker waren ook oké.

Na het bezoek aan het Hospital zijn we naar de psychiatrische kliniek gegaan. Hier hebben we de rest van de dag doorgebracht, in de hoop dat men Amina wilde opnemen. In eerste instantie wilde men haar weer naar huis sturen met andere pillen. Mocht het niet goed gaan, dan moest de moeder haar maar weer meenemen en terugkomen naar de kliniek in Mombasa! Dit is voor haar niet mogelijk! Ze heeft niet eens geld om te eten, laat staan om 2x 160 shilling (ongeveer € 1,30) te betalen voor het heen en weer reizen.

Normaal gesproken houd ik er helemaal niet van om mijn blanke kleur te misbruiken, maar in dit geval heb ik het toch maar wel gedaan . Ik ben naar de mannelijke hoofdverpleegkundige gegaan. Ik heb de situatie uitgelegd en vertelt hoe het daar thuis is, dat het toch niet kan zo’n kind in zo’n gezin, geen eten etc., etc. Gelukkig was hij gevoelig voor mijn verhaal. Of was het omdat ik een Mzungu, een blanke, ben? Gelukkig mocht Amina blijven en hebben we een plastic bord en beker, een tandenborstel,  tandpasta en zeep gekocht. Dat waren de benodigdheden voor haar.

Voorlopig kan Amina daar twee weken blijven. Wat daarna gebeurt is nog niet duidelijk, dat hangt af van de behandeling, die bestaat uit het geven van medicijnen, en hoe de medicijnen aanslaan. We hopen dat de psychiater haar gaat bezoeken, maar voor hetzelfde geld gebeurt dat niet. Mocht Amina na twee weken naar huis gaan, dan zal ze regelmatig op controle moeten en medicijnen moeten blijven gebruiken. Dat zijn kosten die Rose echt nooit kan betalen. De kosten voor de opname, bloedprikken en het verblijf voor twee weken zijn tot nu toe 6000 shilling ongeveer € 50 euro. Voor ons is dat niet veel, voor Keniaanse begrippen vaak een maandsalaris!

Naast Amina en Rose komen wij vaker dit soort schrijnende gevallen tegen. We willen niets liever dan dit soort situaties zo snel mogelijk ‘oplossen’. 

Wij krijgen wel eens een vraag van mensen of er ook individuele kleine projecten zijn die ze kunnen ondersteunen. Bovenstaand verhaal is een situatie die moeilijk onder de normale activiteiten van Kenya Care is te plaatsen, omdat we ons streng moeten en willen houden aan de regels die we voor onszelf en de Kenya Care-vrouwen hebben opgesteld. Indien we zulke projecten uit de normale pot voor Kenya Day Care Centre zouden bekostigen, zijn er andere verwachtingen die we niet meer waar kunnen maken. Wij zoeken dus voor de toekomst een sponsor (of mede sponsoren) die vergelijkbare situaties helpt oplossen.

Uiteraard zullen wij en onze staf ter plaatse op de besteding en nazorg toezien. Tevens zullen wij rapportages verzorgen voor de sponsor(en) over de ontwikkelingen.

Asante Sana voor het nemen van de tijd om deze mail te lezen.

Namens het bestuur,                                  
Ietje van Hintum                                         

Rek.nr. 1088.13.215 o.v.v. noodhulp

Juli 2011